Dit is Harri, 2 jaar jong, vol energie en levenslust — én hij heeft maar drie poten. 

Een tijd geleden raakte Harri betrokken bij een noodlottig ongeval waarbij hij één van zijn voorpoten brak. We stonden ineens voor een moeilijke beslissing. Wat nu? 

Na overleg met de dierenarts besloten we tot amputatie van Harri’s voorpoot. Een pittige keuze, want we wisten dat het herstel zwaar zou zijn — niet alleen voor Harri, maar ook voor ons. 

Na de operatie kregen we gelukkig het verlossende telefoontje: alles was goed gegaan. We haalden Harri op en brachten hem naar binnen, zodat hij rustig kon herstellen van de narcose. Zeker na zo’n ingreep is het belangrijk dat een konijn warm blijft en in alle rust kan bijkomen. 

Voor Harri was dit extra uitdagend. Hij moest niet alleen herstellen van de operatie, maar ook opnieuw leren lopen en zijn evenwicht terugvinden. Toch bleek al snel hoe dapper en veerkrachtig hij was. Binnen anderhalve week bewoog hij zich weer redelijk goed voort in huis, en besloten we dat hij weer naar buiten mocht — terug naar zijn vertrouwde verblijf met zandbak. We waren ontzettend benieuwd hoe dit zou gaan. 

In het begin was het natuurlijk even wennen. Maar al snel zagen we hoe Harri weer op zijn huisje wilde springen en nieuwsgierig richting het gaas van de buitenren huppelde. Met een paar kleine aanpassingen, zoals een extra trapje, kon hij weer zelfstandig zijn gang gaan. Zelfs graven lukt hem prima — met maar één voorpoot! 

Voor de operatie was Harri een dekram (een mannetjes konijn wat gebruikt wordt voor de fok) en leefde hij alleen. Nu hij een stuk kwetsbaarder is, leek het ons beter als hij gecastreerd werd, zodat hij gezelschap kon krijgen van een of meerdere vriendjes of vriendinnetjes. We vonden het spannend: zou hij zich kunnen redden met een maatje of in een groep? 

We hebben Harri op in een neutrale ren gekoppeld aan één andere ram en drie lieve voedsters. Inmiddels zijn ze met z’n vijven een hecht clubje. En geloof het of niet: Harri doet volwaardig mee! Ondanks zijn gemis laat hij zich niet kennen. Rennen, graven, binkies maken — hij doet het allemaal. 

Het enige waar Harri wel wat hulp bij nodig heeft, is zijn vachtverzorging. Door het missen van zijn poot kan hij zich niet meer overal goed wassen, vooral aan de kant waar zijn poot weg is. Het valt pas op hoeveel konijnen hun voorpoten gebruiken voor het poetsen van hun nek, schouders en kop, tot je ziet hoe lastig dat zonder die poot wordt. 

Toch kijken we met een gerust hart terug op onze beslissing. De amputatie heeft Harri een pijnvrij leven gegeven waarin hij weer volop konijnenstreken kan uithalen. Het is natuurlijk een keuze die ieder voor zich moet maken, maar voor ons was het welzijn van Harri altijd het belangrijkst — en dat is precies wat hij nu weer heeft: een goed leven. 

Natuurlijk… het had ook anders kunnen lopen. 

Tijdens de operatie konden er complicaties optreden. Het herstel had moeizamer kunnen verlopen. Misschien zou Harri zijn weg niet kunnen vinden met drie poten, of simpelweg de kracht niet hebben om door te gaan. Dat weet je van tevoren nooit. Het blijft altijd een risico — een sprong in het diepe. 

Een beslissing als deze neem je dan ook niet zomaar. Je weegt alles zorgvuldig af: Harri’s leeftijd, zijn algehele gezondheid, de plek van de breuk, zijn karakter en levenslust. 

Maar ook je eigen situatie speelt mee. Een operatie, nazorg en revalidatie brengen kosten met zich mee. Dat moet je niet onderschatten. 

Pas als je al die factoren hebt overwogen, en het gevoel hebt dat het de juiste keuze is — voor je dier én voor jezelf — ga je ervoor. In ons geval zijn we dankbaar dat we die stap gezet hebben. Harri laat elke dag zien dat hij nog lang niet klaar is met het leven.